برای آبان خونین

آبان برفش رنگ خون بود.
7 سال از آبان خونین گذشته است. برای آنان که سنشان قد نمیدهد، خیلی از اولین بارها در آن روزها رخ داد. برای ما که 88 را دیده بودیم، در ستاد روحانی فعال بودیم و به نظرمان راه اصلاحات تدریجی بهترین راه حل برای تغییر بود، آن روزها شکست همه تفکراتمان بود. حکومت برای اولین بار اینترنت را قطع کرد و برای سرگرمی چنان کشتار کرد که نیزارهای ماهشهر در خون غرق شد. قبل تر اگر ندا، سهراب و محسن را کشته بود هزار جور بهانه جور میکرد. آبان شروع روزهایی بود که به وقاحت از کشتار دفاع کرد.
برای خوزستانیهای اما داستان فرق داشت. آنان که ماهشهر و شهرک های اطراف آن را دیده بودند غمشان دوچندان بود. هزار بار امثال محسن محمد پور را دیده بودند که تک لباسی داشت و عاشق فوتبال بود. حکومت میگفت مردان مسلح حمله کردند اما همه میدانستند که آنان اگر پول خربد اسلحه داشتند نان میخریدند. درکنار هزاران میلیارد پول، مردمانی میزیستند که سهمشان از نفت، دود و سهمشان از پتروشیمی سرطان خون بود.
آنجا برای من اصلاحات تمام شد که روحانی و تیمش گفتند ما تنها به سر شلیک نکردیم، به پا هم زدیم. تفاوت اصلاحات و اصولگرا شاید همین باشد که دولت اصلاحات، گاهی به پاهم شلیک میکند!. همه آدمها یک جایی حمایت از جمهوری اسلامی را، اهانت به شرافت خویش دانستند. برای من آبان نقطه شروع پایان خیلی چیزها از جمله حمایت از دیکتاتور بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

حامد ذات‌عجمحقوق، جامعه و روایت زندگی
☰