اکنون که این مطلب را مینویسم تو نه وجود داری و نه حتی مادرت مشخص است. در این جهان دیوانه تصمیم برای تولد یک انسان دیگر خود دیوانگی بزرگ تری است.
در شرایطی این نامه را برای تو مینویسم که از زندگی در کشورت به یک فیلم تراژدی و شاید کمدی شبیه تر است. البته نمیدانم با ادامه وضعیت تو اصلا در ایران متولد خواهی شد که زبان این نامه را بفهمی یا نه. آنقدر خبرهای بد زیاد است که اگر روزی آنها را بخوانی شاید هیچگاه باور نکنی که یک ملت بتواند روزانه این چنین مشکلات را تحمل کند و از هم نپاشد. شاید بگویی که اغراق از ویژگیهای مردمان این دوره بوده است و یا شاید بگویی تاریخ را برندگان مینویسند.
امیدوارم دنیا در زمان بدنیا آمدنت جای بهتری شده باشد نه آنچنان جهنمی که زندگی این روزهای ما برایت آرزو باشد و نه کابوس.
و اما هدف از نوشتن این نامه
دختر یا پسر عزیزم جهان جای عجیبی است. گاه تورا آنچنان مجذوب زیبایی های خود میکند که هزارسال را برای زندگی در آن کم میدانی و گاه چنان جهنمی است که یک دقیقه زندگی در آن را زیاد.
در دوران کودکی همه چیز زیباست. دلت میخواهد زود بزرگ بشوی دندان در بیاوری و لذت خوردن بستنی را بچشی. یک گاز به سیب بزنی و انگشتت را در کیک بکنی. از محاسن این دوران این است که هرکاری که بکنی اطرافیانت برایت غش میروند. بین خودمان باشد میتوانی هرکس را که بخواهی باحداکثر توان گاز بگیری و بزنی او نه تنها ناراحت نمیشود که مهر و محبتش به تو بیشتر هم میشود. متاسفانه این اپشن با بزرگ شدنت از بین میرود هرچند میمانند آنان که اگر بهشان محبت کنی تو را گاز میگیرند و اگر اذیتشان کنی دیوانه ات میشوند. بین خودمان باشد گویی عموم آدمها اینجوریند اما تو محبت کن حتی اگر گازت بگیرند!!
دوران نوجوانی عجب دوران شگفتی سازی است. همه چیز سریع است مثل عصر انفجار اطلاعات. سریع قد میکشی بدنت تغییر میکند جوش میزنی و احساساتت به هم میریزد عین جهان درهم بر هم میشوی. بی دلیل جنگ راه میندازی و بی دلیل عاشق میشوی و در لحظه از عشقت متنفر. دوستانت با سرعت اضافه و کم میشوند شاید عاشق دختری شدی و یا عاشق پسری اما بین خودمان باشد روی عشق این روزگاران خیلی حساب نکن. شاید انقلابی شدی و خواستی برای آرمانت بجنگی عاشق چگوارا شدی و خواستی بر علیه فلان ایسم تا اخرین لحظه مبارزه کنی. نمیدانم کدام میشوی اما تورا به خدا الگویت را سلبریتی های دوران خودت قرار مده فلان خواننده و فلان بازیگر ارزش نگاه توراهم ندارد. زمان به تو یاد خواهد داد که “اکثر مردم نمیدانند” پس اگر حوصله دنبال کردن حق را نداری حداقل حماقت را دنبال مکن. بگذار از تولدت سربلند باشم
اندر احوالات عشق
فرزندم در این جهان آنگاه که عاشق میشوی همه چیز زیباست. با لبخند یار دلشاد میشوی و با اخم او دلچرکین. جهان تو در اخم و لبخند یار نهفته است و وای به روزی که دیگر آن فرد در زندگیت نباشد. در زندگیت انسانهای زیادی میروند و میایند برخی چند ماه برخی چند سال و برخی یک عمر در زندگی تو هستند. برخی را انتخاب میکنی مثل دوستانت یا همسرت و برخی را انتخاب نمیکنی همچون خانواده ات. اما روزگار با عشق خیلی فرق میکند با روزگار بی عشق. من تعریف عشق را نمیدانم اما اگر روزی حاضر شدی برای دیگری از خود بگذری بدان که آن فرد برای تو خیلی عزیز است پس راحت اورا از دست مده اما بدان در زندگی عشق لازم است اما کافی نیست. داستان های عاشقانه را همه دوست دارند بی آنکه به انتهایش توجه کنند. عاقبت شیرین و فرهاد یا رومو و ژولیت زیبا نیست یکی را کوه میکشد و دیگری را زهر اما هردو را عشق قبلا کشته است. اینها را نمیگویم که عاشق نشوی بلکه هشدار میدهم که با چشمان باز به دریای عشق بپری و اگر جگر شیر نداری هیچگاه سفر عشق مرو
اندر احوالات عقل
واژه عقل از عقال میاید. عرب برای آنکه شتر در زمان بحران فرار نکند دست و پای او را میبندد. عقل نیز همچون عقال دست انسان را میبندد تا از حد بیرون نرود. فرزندم از کسی که به تو میگوید عقل را رها کن و به حرف دلت گوش بده فرار کن اما هیچگاه از دیوانگی کردن مترس چراکه جهان را دیوانگان به پیش برده اند. تمام بزرگان تاریخ را انگ دیوانگی زده اند. دیوانگی انگی است که اکثریت به اقلیت میزند تا اورا خفه یا شبیه به خود کند. قبلا هم به تو گفتم که از در اقلیت بودن مترس اما برای جلب توجه در اقلیت نباش. اگر به چیزی اعتقاد داری بر سر آن بمان چه نظر اکثریت باشد و چه نظر اقلیت.
عدالت
این جهان عادلانه نیست. هرچه بزرگتر شوی بیشتر این جمله را درک خواهی کرد. تو خود نیز حاصل تبعیضی . اگر من فقیر باشم تو نیز نخواهی توانست به راحتی به دانشگاه بروی یا ارزوهایت را دنبال کنی و اگر من پولدار باشم به ناگاه تو تبدیل به نابغه میشوی حتی اگر یک کودن باشی!! حتی اگر یک حرف را بزنی تاثر آن در جمع بنا بر میزان دارایی تو سنجیده میشود. پس هیچگاه نه بر هوش و استعدادت غره شو و نه با این دنیای ناعادلانه دست به یکی کن.
آدم ها باهم برابر نیستند چه از نظر هوش چه استعداد چه جسم و…. اما همه حق این را دارند که بتوانند موفق شوند. در برابر این ناعدالتی سینه سپر کن و بهایش را بده. اگر نمیتوانی بجنگی حداقل یک یا دو زندگی را نجات بده و اگر هیچکدام را نمیتوانی حداقل کمکی به این وضعیت مکن و برای انان که مثل تو نیستند غصه بخور که این حداقل کاری است که میتوانی بکنی.
زندگی و شرافت
پسر یا دختر عزیزم زندگی زیباست. زیباترین گوهری که خداوند به انسان داده است پس قدر آن را بدان و بدرستی از آن استفاده کن اما این گوهر را با شرافت خود عوض مکن. چه بسیار انسانهایی که میتوانستند به سادگی با زدن چوب حراج به شرافتشان زندگی خوبی داشته باشند. میتوانستند سالهای سال بی دغدغه زالو وار به زندگی ادامه دهند اما ترجیح دادند در عنوان جوانی مرگ با آزادی را در آغوش بگیرند اما زندگی با ذلت را نپذیرند. جهان حتی این روزها نامی از آنها را به یاد نمیاورد. آنان احمق نبودند تنها نخواستند تا چوب حراج بر شرافتشان بزنند. آنان که این قهرمانان انسانی را به تمسخر میگیرند مگسانی هستند دور کصافط قدرت بگذار تا از این کصافط لذت ببرند. نمیگویم همچون این قهرمانان زندگی کن چرا که خود نیز آنچنان شجاع نبودم تا همچون آنان زندگی کنم که ای کاش میبودم و ای کاش تو از من بهتر باشی اما این مردان و زنان را به یاد بیاور و گاهی زندگیشان را مرور کن. از عظمت آنان درس بگیر تا این هضم این جهان برایت راحت تر باشد و بزرگتر فکر کنی.
همنشینی با بزرگان راه رستگاری است. در انتخاب دوست دقت کن با همه کس نشست و برخواست کن و از همه کس یاد بگیر اما در انتخاب دوستان به شدت سختگیر باش. با مردم بشین و با آنان معاشرت کن هیچوقت خودت را از دیگری بالاتر نبین چرا که غرور مقدمه سقوط است آنچنان که شیطان سقوط کرد تو نیز سقوط خواهی کرد. نه هیچ رنگی از دیگری برتراست و نه خون هیچ قومی از دیگری رنگین تر اما اگر در عمیقترین نقطه ذهنت فکر کردی که از دیگری بالاتری همچون بید بر خود بلرز تا از سقوط خود جلوگیری کنی
سخن بسیار است و وقت کم. شاید این نامه را هیچگاه نخوانی و شاید براید خنده دار باشد و از همه مهمتر شاید هیچگاه پا به این جهان نگذاری اما من برای تو مینویسم بی آنکه حتی مطمین باشم روزی توراخواهم دید.
